De werkelijke krachten van een digitale overheid zijn naar mijn mening dat deze snel kan leren, toegang heeft tot de middelen om dit te doen, en de afstand tot gewone mensen ZOU zo klein kunnen zijn als letterlijk één klik. Helaas gebruiken de meeste overheden hun superkrachten niet. In dit artikel bespreken we deze superkrachten en de verandering die nodig is om van mensen te leren zonder hun leven binnen te dringen.
Natuurlijk moeten we bespreken waarom hedendaagse overheden hun krachten niet gebruiken, zodat we hen kunnen helpen de sprong te maken naar voortdurende zelfverbetering, gebaseerd op de steeds veranderende behoeften van de samenleving, mensen, bedrijven, handel en politieke bondgenoten. Maar eerst een uiteenzetting van hoe ik de overheid heb ontmoet.
De overheid is ‘klaar’
In de tijd dat ik voor overheden heb gewerkt (dat waren maanden, geen jaren) ontmoette ik gepassioneerde mensen, verdiept in hun vak, verplichting en missie. Het kader waarin zij werken is ten goede en ten kwade een paar eeuwen geleden gevormd. Deze geschiedenis, gevuld met rituelen en duizenden vorige leiders, bestuurders en politieke golven heeft sporen achtergelaten op de machine. Deze slijtage kan het best worden uitgelegd als vooringenomenheid. Mensen in de overheid weten wat ze moeten doen, maar vooral: welke dingen moeilijk zijn, illegaal zijn en problemen kunnen veroorzaken.
Deze rituelen, cultuur en vooringenomenheid zorgen ervoor dat mensen in de overheid mensen aannemen die hetzelfde denken, tot in het extreme. Het staat zelfs letterlijk in hun vacatureteksten: academische achtergrond, ervaring in een ‘politiek gevoelige’ omgeving. Voor mij is dit culturele en functionele zelfmoord: je zult meer van hetzelfde doen omdat “We hebben dingen altijd zo gedaan”. De overheid is klaar, af, perfect. Nou ja, dat is niet zo, maar omdat al deze lieve mensen in dezelfde spiegel kijken, elke dag dezelfde mensen zien, zien zij geen reden om te veranderen, verantwoordelijkheid te nemen en te leren beter te worden.
We bevinden ons zeker in een dal van bureaucratie: alles zit vast, mensen binnenin zijn tevreden en niet bang, er is geen reden om deze situatie te veranderen. En wanneer er wel reden is, grijpen mensen naar het enige gereedschap dat ze hebben: wetgeving, regels, beleid om mogelijke bedreigingen van hun bestaan af te weren. Alsof de enige gereedschappen die ze hun hele bestaan kennen magisch zijn. Dat zijn ze niet en vrij snel zullen overheden dat ontdekken.
De overheid wordt digitaal
Gezien de mogelijkheden van digitalisering en de beschikbaarheid ervan, maar ook de bedreigingen, valkuilen en gevaren, zouden voldoende redenen zijn voor elke organisatie om vooruit te gaan en te ontdekken, beoordelen, veranderen en omarmen. Overheden zijn echter als een fabriek: hun functie, processen en ondersteunende rituelen mogen niet veranderen, omdat het het product zou kunnen aantasten.
Oplossing voor een onbeweeglijke overheidsorganisatie en een niet te stoppen digitalisering van de rest van de samenleving? Digitaal heeft de functies van de overheid onderbouwd, papier werd bestanden, archieven werden databases, ambtenaren werden software en de overheid was niet wijzer, precies zoals ze hadden gevraagd.
Helaas heeft digitaal hen WEL veranderd, ze conformeerden zich aan de patronen van Microsoft, gaven toe aan de beveiligingsmaatregelen in Citrix en vergrootten de afstand tussen mensen door een gebrek aan begrip van gebruiksvriendelijkheid. Digitaal heeft de overheid gebroken, omdat geen van beiden veranderde. Toch IS de overheid digitaal, maar de overheid is verslechterd en digitaal maakt het erger terwijl dat niet zou moeten.
Kennis van twee dingen spelen hier een rol: gegeven digitaal:
- hoe zouden overheidsservices, processen en de werkelijke functie van politiek en besturen idealiter kunnen zijn. Digitaal biedt ons bijna magische mogelijkheden om te verbinden, leren en samenleven, maar het lijkt nu te functioneren als een gereedschap om een toren van Babel te bouwen.
- welke kennis moet worden toegevoegd en ingebed in overheidsorganisaties om de toverstaf van digitaal op een verantwoordelijke, veilige en stapsgewijs gezonde manier te hanteren?
Voor mij is het eerste om op te pakken de zeer beperkende, zelf opgelegde vooringenomenheid waarmee de meeste overheidsmedewerkers te maken hebben. Dit is GEEN persoonlijke vooringenomenheid, maar zodra overheids- (of andere professionele) medewerkers samenwerken, beperken zij hun blik drastisch op wat acceptabel, haalbaar, uitvoerbaar, wenselijk maar ook legaal, gebruikelijk is, en leidt gemakkelijk tot consensus.
Digitale superkrachten: zien, luisteren, leren, toepassen
Oké, dus overheidsmedewerkers belasten zichzelf met vooroordelen. Dit is inherent natuurlijk voor elke organisatie met een cultuur, geschiedenis en doel. Je focust te veel op de dingen die je elke dag tegenkomt.
Zoals ik zei: het is oké, zolang je deze beperkte blik op de wereld tegengaat met gereedschappen om verder, breder en dieper te kijken.
Zorg ervoor dat je je belanghebbenden REGELMATIG ontmoet en zorg ervoor dat je de kansen maximaliseert om nieuwe partijen te ontmoeten. Dit zal je perspectief verbreden en het in de toekomst gemakkelijker maken om dit te doen. Bij de overheid is er echter een technische barrière: overheidsdepartementen hebben een strikte functionele verdeling van verantwoordelijkheden en ‘praten met anderen’ is de verantwoordelijkheid van uitvoeringsdepartementen, laten we zeggen: gemeentelijke diensten.
Digitaal maakt het echter gemakkelijker om snel en informeel het leven en de factoren van een groep mensen te ontdekken om te bepalen wat hun behoeften zijn, maar ook wat de context is waarin die behoeften ontstaan. Op deze manier kunnen overheidsmedewerkers voortdurend zien, horen en begrijpen wat de kernvraag is en de context ervan, zodat een oplossing en de inkadering ervan beter kunnen worden gedefinieerd en later: gemakkelijker kunnen worden veranderd.
Digitale superkrachten in overheidsprocessen
Om ervoor te zorgen dat je kunt, of liever, móet luisteren, is hier een manier om ervoor te zorgen dat de capaciteit van luisteren, zien en leren daadwerkelijk wordt opgenomen in het overheidsproces. In plaats van mensen toegang te geven tot de politiek, willen we de politiek, beleid, uitvoering en de markt toegang geven tot mensen. Het doel is ervoor te zorgen dat zij allemaal de mensen correct begrijpen door kleine en stapsgewijze gezondheidscontroles onder de mensen te doen.
Laag 1: (herbevestig) het bidirectionele overheidsproces
Laag 1 zou vrij herkenbaar moeten zijn, het is hoe we gaan van een publieke behoefte, vraag, gedrag via de politiek, naar beleid, dat wordt uitgevoerd en opgenomen en uiteindelijk wordt gebouwd. Eén ding om op te wijzen: er zijn deze feedback-pijlen die terug wijzen. Nu zijn deze pijlen een punt van veel debat geweest, omdat interne politiek (onder anderen) deze wegen heeft misbruikt om het proces te frustreren.
Dit misbruik heeft geleid tot wantrouw en zelfs het ontmantelen van de mechanismen om het proces opnieuw te starten. Deze processen moeten zowel worden hersteld, maar ook moeten worden uitgerust met validatie en een leervermogen TUSSEN de partijen in het overheidsproces.
Dus, laten we zeggen dat er beleid is gevormd om een verandering te starten in de uitvoerende tak, om bepaalde mensen beter te ondersteunen. Dat zou een moment zijn waarop zowel Beleid ALS Uitvoering een beroep doen op het Publiek om genoemde interventie of verandering te valideren. Zo simpel is het.
Digitaal helpt natuurlijk bij het snel doen hiervan, maar ook bij het opnemen en bouwen van een lerende kennisbank waar domme vragen kunnen worden voorkomen en verfijnde vragen kunnen worden beantwoord. Digitaal zal helpen bij zowel het bouwen als benutten van een manier om een gezondheidscontrole te doen op verschillende fasen van het overheidsproces, inclusief de marktvragen.
Laag 2: Leren van een eindeloze hoeveelheid gezondheidscontroles
Die gezondheidscontrole (nummer 2) informeert of de verschillende partijen (1) in hun proces niet alleen een formeel verzoek krijgen, maar ook kunnen valideren, veranderen en uitbreiden van genoemd verzoek. Het is niet alleen een gezondheidscontrole, maar ook een beroep doen op (recente) herinneringen aan hoe vorige verzoeken gingen, zodat het proces en/of het antwoord kan worden verbeterd.
Opnieuw zal digitaal de verschillende partijen een onbevooroordeelde en gedeelde blik geven op het perspectief van het publiek, tijdgeest, behoeften, krachten en beperkingen. Het punt van dit digitaal doen is het verlichten van de stress van luisteren en het publiek oog in oog zien, evenals stapsgewijs leren van trends, onderwerpen en invloed op het denken van het publiek. We hebben het niet over opslag van publieke informatie, maar het opslaan en leren over de inzichten van de overheid. Op deze manier kan de overheid sneller handelen.
Laag 3: Domeinkennis opnemen in de overheid
Domeinvalidatie is meestal al aanwezig, maar wordt meestal gedaan door externe partijen en lijkt niet georganiseerd en correct te worden gedaan. Het doel is om ook hier: vorige verzoeken te onthouden en een beroep te doen op nieuwe kennis, in plaats van vanaf nul te beginnen. Deze laag bestaat al informeel, maar is bezet door commerciële partijen en lobbyisten.
Ook hier moet de overheid hun kennis in handen nemen en de regisseur zijn van genoemde kennis. En we hebben het vooral over kennis over digitaal: dingen die te maken hebben met effectief, veilig besturen terwijl regels, wet en beleid worden gehandhaafd.
Leer over de wereld, zodat je over jezelf kunt leren
Doe dit elke dag, voor meerdere jaren en je hebt een enorme hoeveelheid informatie, feedback en leerpunten verzameld. DATA! Verbind deze data in een digitale smederij die blijft groeien en leren, het zal groeien in een beter begrip van de wereld rond de overheidsdepartementen, maar ook hun verbindingsweefsel.
Digitaal is een prachtige manier om data te verzamelen en kruislings te refereren. En voordat je de privacyvlag hijst: JA! Privacy is van het grootste belang, echter: vertrouwen winnen en toekomstige inzichten en verandering verzekeren staat ook op het spel. De sleutels zijn: data is geen goud, het wordt vrij snel oud, maar inzichten en hun contexten blijven veel langer waardevol. Dit zou kunnen informeren hoe LEREN met behulp van digitaal kan worden gedaan.
Het gaat niet om onthouden, het gaat om leren en handelen
Het belangrijkste is dat deze data de ultieme spiegel zal zijn voor de overheid zelf en hen zou kunnen informeren om te veranderen, de route naar genoemde verandering en de middelen om te controleren hoe dit mensen en de samenleving als geheel beïnvloedt.
Tot slot: snel handelen, perspectieven gebruiken en herstellen
Het vermogen van de overheid om digitaal te zijn, betekent niet alleen de vaardigheid om technologie te begrijpen, maar ook weten dat digitaal het spel verandert. Het gaat om de nieuwe superkrachten: luisteren, zien en leren MET SNELHEID. Vanwege deze snelheid kunnen we ook sneller itereren.
Wacht niet om een hele voltooide oplossing voor een politieke vraag onder druk te koken, maar controleer, test, proef en bouw delen van de oplossing. Zorg ervoor dat je SNEL KUNT VOELEN. Voel of iets is veranderd, verkeerd begrepen is, is opgelost, of erger is geworden.
Dit handelen met snelheid komt ook met de verantwoordelijkheid om klaar te staan om TE HERSTELLEN WANNEER HET FAALT, niet achteraf. We hebben veel digitale overheidsinitiatieven zien falen omdat mensen geen herstelscenario’s hebben uitgestippeld wanneer mensen fouten maken, of wanneer de krachten van nieuwe technologie verkeerd werden begrepen.
We hebben een ‘Delta plan’ nodig voor elke digitale interventie. Niet omdat we mensen niet vertrouwen, maar omdat het een verstandige manier van werken is geweest in ELKE INDUSTRIE. Dit zal ook de keten van verantwoordelijkheid in de overheid beïnvloeden. Een project is niet ‘klaar’ wanneer het parlement een motie goedkeurt, noch wanneer het budget is goedgekeurd, noch wanneer het is toegewezen en uitgegeven, en nog steeds niet wanneer de levering is gedaan. Verantwoordelijkheid is een volledige levenscyclusproces.
In het algemeen zou dit een goede boodschap kunnen zijn voor overheden: beschouw je baan niet in het starten van projecten, of zelfs het afmaken ervan. De verantwoordelijkheid van de overheid is die van generaties, dus beloon je inkoop, management en departementen om te blijven leren, veranderen en verbinden met de mensen waar zij voor zorgen: jij en ik.